چه آرایه ای در چه گودتلی چنین رفیع ندیده بودم وجود دتدرد

افسرده ز صدمه و بلايم، اي كاش تو را نديده بودمپامال بلا و ماجرايم، اي كاش تو را نديده بودمدر سینة تنگِ پُرشرارم هر لحظه فزون شود غم تودر بندِ غمِ تو مبتلايم، اي كاش تو را نديده بودمرفتی و ز رفتن تو ریزد هر لحظه سرشكِ خون ز دیدهدلخسته و زارو بینوايم، اي كاش تو را نديده بودمرفتی تو ز دیده‌ام ولیكن در خاطر و جان مكان گرفتیبر من بنگر كه جان فدايم، اي كاش تو را نديده بودمزد شعله به خرمنِ وجودم آن شعله عشقِ خانمانسوزبنگر به رخِ چو كهربايم، اي كاش ت�

شاد بوده، من اونجا بودم گریه آبغوره، من اونجا بودم میگفت سختیا بدجور آسونن، من اونجا بودم میگفت از توو داغونم، من اونجا بودم میخواست دوست صمیمی، من اونجا بودم میکرد توو دل غریبی، من اونجا بودم فکرِ قوّتِ قلب بود، من اونجا بودم میگفت کمکِ من کو؟، من اونجا بودم میداد روزیمون تُپُل سود، من اونجا بودم سُفره کوچیک بود بزرگ بود، من اونجا بودم احساس عشق میخواست، من اونجا بودم چه سالم چه بیمار، من اونجا بودم من اونجا بودم تو یه خُرده ترسیدی من اون�

کلافه بودم. مغزم یک خروار ايده و فکر و دغدغه داشت. از صبح پیترپن را نديده بودم. حسابی آت و آشغال خورده بودم و عذاب وجدان داشتم. هرچه دنبال مقاله اي که می خواستم می گشتم کمتر به نتیجه اي می رسیدم. یک دفعه از پشت سر، در گوشم زمزمه کرد و من دوباره انقدر غافلگیر شدم که نفسم در سینه گیر کرد. کارش همین است. هربار که صدايم می زند، تا سرم را برمی گردانم، پشتش را کرده و دارد خرامان دور می شود. و زیر لب می خواند.

به بخش جدید آموزش سی شارپ خوش آمدید. آرايه ها Arrays مجموعه اي از آیتم ها مثل متن String می باشند. شما می توانید از آرايه ها براي قرار دادن چندین متغیر همسان در یک گروه و سپس انجام اعمال خاصی بر روی آن ها مثل مرتب سازی یا sorting استفاده کنید. آرايه ها در C# تقریبا شبیه متغیرها تعریف می شوند با اين فرق که یک در مقابل نوع داده اي آرايه قرار می گیرد. ساختار کلی تعریف یک آرايه در C# به صورت زیر است : string names; براي استفاده از یک آرايه نیاز دارید آن را

نام کتاب : آرايه هاي ادبی مولفان : دکتر هامو سبطی / امیرمحمد دهقان ناشر : دریافت قیمت : 52000 تومان کتاب آرايه‌هاي ادبی نشر دریافت جزوه محصولات ویژه اين نشر بوده که شما می‌توانید با استفاده از آن به راحتی به سوالات کنکور سراسری پاسخ داده و با انواع تست‌ها آشنا شوید. توجه داشته باشید که اگر به طور کلی در بحث آرايه‌هاي ادبی احساس ضعف می‌کنید به طور حتم اين کتاب براي شما مناسب خواهد بود. در اين کتاب به طور کلی به آرايه‌هاي معنوی، علم بیان، آرايه‌

اگر بگویم عزیزه دلم وقتی کناره تو بودم خوشبخت ترین بودم ، عاشق ترین بودم ، شاد ترین دختر جهان بودم ، هر روز به خاطر آنکه مرا آفریدی تو را سپاس می گفتم ، هر روز طنین نگاه تو صداي تو را می شنیدم ،آغوش تو را حس می کردم ، و من بسیار بسیار بیشتر از قبل خودم را دوست داشتم چون مرا ساخته بودی چون تو روحم را شکل داده بودی ، چون من از وجود تو بودم ، یک مدتی که صدايت نکردم یک مدتی از تو دور بودم فهمیدم که حتی با وجود عشق بنده هايت ، حتی با وجود خوشی روزگار اما

ـ قلب مرا نديده ‌ايد؟ چنين گفت به قاصدکان افتاده در آب، مرد ـ قلب مرا نديده ‌ايد؟ چنين گفت به پروانه‌ هاي دامن مهتاب، مرد . ـ دیدیم . آیا شکسته پر شبنمکی نبود در ژرف‌ترین مساحت آواره‌ی باد؟ . چشمان ماه بارانی‌ ست ـ قلب تو را دیدیم. علیرضا خالوکاکايی (ع. طارق) از کتاب آواز ماهیان

من ضعیف بودم تو قوی. من فقیر بودم و تو قوی. من ترسو بودم و تو شجاع. ببخشید. من تو را از نداشته هايم شناختم. من قدرت نداشتم و تو را با قدرتت شناختم. من فقیر بودم و تو را با ثروتت شناختم. من ترسو بودم و تو را با شجاعتت شناختم. اما تو هم که اينها نیستی. اينها صفات تو هستند. اينها هنوز تو نیستی. پس چطور تو را بشناسم. اکر من هم قوی بودم، ثروتمند بودم، تاثیرگذار بودم باز هم شیفته ی تو می شدم؟ هنوز هم دوست داشتم براي تو بنویسم؟ روزی می آید، که خیلی نزدیک است،

#حفره_تاریكی #پارت_سوم پیرزن لبخندی زد و گفت البته می توانی داخل بیايی از جلوی در کنار رفت و من داخل شدم. بر روی یکی از صندلی ها نشستم و پیرزن به سمت اتاق کوچکی رفت و با مقداری خوراکی برگشت و پیشم نشست. در حالی که مشغول خوردن خوراکی ها بودم به او گفتم: -اينجا کجاست؟ تا به حال همچین جنگلی را در هیچ جا نديده بودم پیرزن با لبخندی سرد جواب داد: -اينجا یکی از دهکده هاي کوچک شهر اسلاتر است. +اسلاتر؟ تا به حال اين اسم را نشنیده بودم +چرا هیچ کس بجز شما در اي

چگونه می توان یک آرايه در C++ تعریف کرد؟ dataType arrayName arraySize ; براي مثال float mark 5 ; در اينجا، ما یک آرايه mark، از نوع float و اندازه ۵ تعریف کردیم. یعنی می تواند ۵ عدد float را نگه دارد. عناصر یک آرايه و نحوه دسترسی به آن ها با استفاده از شاخص ها می توانید به عناصر آرايه دسترسی پیدا کنید. فرض کنید شما آرايه mark را در بالا تعریف کردید. عنصر اول ۰ mark است، عنصر دوم ۱ mark و به همین ترتیب.

پریروز تهران بودم کنار یکی از همکاراي نشسته بودم که دورادور میشناختمش یک چهره بی بی فیس با یک چاله روی صورتش که سه بر صفر از بقیه جلو میفتاد تمام طول روز محو تماشاي اون بودم و همش دنبال اين بودم باهاش یک کلمه حرف بزنم شب موقع برگشت فکر که کردم انگار قبلا اين رو یک جايی دیدم انگار خیلی وقته میشنخاتمش تو هواپیما که فکر میکردم یادم آمد که اسمش اسم کسی بود که قبلنا دیونش بودم اسمش مهسا بود و چقدر شبیه اون بوده ترم اول دانشگاه بودم و میخاستم به هر ق

با خستگی پشت میزم نشسته بودم و درگیر پروژه جدید بودم.اصلا حال خوشی نداشتم.دلتنگ بودم.دوماهی میشد نديده بودمش و اين اذیتم می کرد.راست می گنا بسوزد پدر عاشقی.حالا اين ماجراي من بود. دلم می خواست برم ببینمش اما هم کاراي شرکت زیاد بود و هم نمی دونستم با چه زبونی بايد برم سراغش. با زنگ تلفن نگاهم و از کاغذاي روی میز گرفتم و گوشی و برداشتم صداي مامان تو گوشی پیچید : سلام رايش مادر خوبی؟ -:سلام مامان.شما خوبین ؟ -:اره مادر خسته نباشی.

یعنی نفس کشیدن تو خاک سرزمینتبه ضریح ارباب که رسیدم همین شعر روزمزمه  کردماما گریه امان ندادچه حالی بود سردرگم شده بودمدستپاچه بودم .انگار دعاها یادم میرفتحالا منجايی بودم که خیلی ارزویش را کرده بودم برايش اشکها ریخته بودم.اينجا خانه امن  عشاق بامعرفتسیدالشهدا.خداراشکرت اين زیارت اخرصفر رابحساب اربعینبگذارالسلام علیک یا اباعبدالله .  

من اگر که آخرین زن زمین بودم شايد و اگر که اولین شايد بودم من اگر نه من اگر که تنها بودم، یکتا زن‌ترین زن‌ تنهاي زمین بودم اگر که من شايد کبودی نگاهم را میشد شست از کبود و از خموش و از تاریکی گاه درخشان تک ستاره وار شايد که اخت می‌گرفتم یک شب نشسته بر پله‌ی خانه‌اي من اگر که بودم تنها زن در اين جهان با عشق و میشد که شايد بگویم آن زمان که دوخته بودم اين کبود را در آن سیاه که دوستت دارم من و نه اما کنون که من ترسیده و خسته‌ام شايد و شايد کمی کبود �

به یاد داشته باشم که دلیل اينکه در چند شغلی که بودم معمولاً نفری آشخور بودم اين بود که خودم انتخاب کردم که جابجا بشوم و دچار نخوت و تکرار و خستگی نشوم که اگر می ماندم نفر قدری بودم براي خودم در هر سه جايی که کار کرده بودم مخصوصا مورد تست و تکنولوژی

نمیدونم چطور بگم . ولی وقتی به اين جور چیزا فکر میکنم یه جايی ته قلبم به لرزه میوفته . یه چیزی که باعث میشه که به فکر واداشته شم . خیالاتم منو وا میداره به یک جا نشستن .  فکرشو بکن توی دنیايی زندگی میکردیم که پر بود از اژدها . پر بود از ویچ و ویزارد . اخ دلم میخواست یه کولی بودم که همه ی زندگیشو در حال سفر بود و یه گوی جادویی داشت و با اون گوی میتونست به تمام دنیا اشراف داشته باشه و میتونست با کارت هاي جادوییش جهان رو زیر و  رو کنه کاش من �

خداي نادیدنی، پرستیدنی نیست. گفت: تو که اينقدر به خدا اعتقاد داری تا حالا دیدیش؟ گفتم: چیزی که دیده نشه یعنی وجود نداره و چیزی که وجود نداشته باشه لیاقت پرستیدن نداره. اگه خدا رو نديده بودم هرگز نمیپرستیدمش. با تعجب گفت: خدا رو دیدی؟ گفتم: آره با هربار طلوع و غروب خورشید، با هربار بارش باران، با هربار رویش گیاه در هر دانه برف خدا رو میشه دید. خندید و گفت: باورم نمیشه توی قرن بیست و یک هنوز هم کسانی همچین اعتقاداتی داشته باشن.

7عزیزان من، بیايید یكدیگر را محبت كنیم، زیرا محبت از خداست و هر كه محبت می‌نمايد، فرزند خداست و خدا را واقعاً می‌شناسد. 8اما كسی كه محبت نمی‌كند، خدا را نمی‌شناسد، زیرا خدا محبت است.
9خدا با فرستادن فرزند یگانۀ خود به اين جهان گناه‌آلود، محبت خود را به ما نشان داد؛ بلی، خدا او را فرستاد تا جان خود را در راه ما فدا كند و ما را به زندگی ابدی برساند. 10اينست محبت واقعی! ما او را محبت نكردیم، بلكه او ما را محبت كرد و یگانه فرزندش را فرستاد تا كفارۀ

پرنسسبهت گفته بودم اينو خودم خوب میدونمبهت قول داده بودم که بشی پرنسس توی خونمبهت گفته بودم از رود و ماه و اسموناز روزهاي خوبی که ساخته شدن تو ذهنمونولی خستم به خدا اول از دست خودمنمیدونم تا کجا بمونم حتی دیگه پشت خودممن دروغ بودم از اول پیش توخم و افسرده و مائیوس محال با نقاب کنار توبازم به یاد توبازم کنار توبهت گفته بودم زندگی رمانتیکیجمعه هامون پاشم و صبحونه  و بچه هامون یکی یکیبهت گفته بودم یه تراس نقلی و سبزچهارتا صندلی چوبی همه تو رو

پرنسسبهت گفته بودم اينو خودم خوب میدونمبهت قول داده بودم که بشی پرنسس توی خونمبهت گفته بودم از رود و ماه و اسموناز روزهاي خوبی که ساخته شدن تو ذهنمونولی خستم به خدا اول از دست خودمنمیدونم تا کجا بمونم حتی دیگه پشت خودممن دروغ بودم از اول پیش توخم و افسرده و مائیوس محال با نقاب کنار توبازم به یاد توبازم کنار توبهت گفته بودم زندگی رمانتیکیجمعه هامون پاشم و صبحونه  و بچه هامون یکی یکیبهت گفته بودم یه تراس نقلی و سبزچهارتا صندلی چوبی همه تو رو

پرنسسبهت گفته بودم اينو خودم خوب میدونمبهت قول داده بودم که بشی پرنسس توی خونمبهت گفته بودم از رود و ماه و اسموناز روزهاي خوبی که ساخته شدن تو ذهنمونولی خستم به خدا اول از دست خودمنمیدونم تا کجا بمونم حتی دیگه پشت خودممن دروغ بودم از اول پیش توخم و افسرده و مائیوس محال با نقاب کنار توبازم به یاد توبازم کنار توبهت گفته بودم زندگی رمانتیکیجمعه هامون پاشم و صبحونه  و بچه هامون یکی یکیبهت گفته بودم یه تراس نقلی و سبزچهارتا صندلی چوبی همه تو رو

من اگر نوشته بودم؛ میشدم متن هاي شاملو که از عشق لبریز باشم.
من اگر صدا بودم؛ میشدم تصنیف هاي شجریان که از آرامش پر باشم.
من اگر فکر بودم؛ میشدم ذهن دختری دیوانه که از شادی تهی نباشم.
من اگر گیاه بودم؛ میشدم سروی تنها تا همیشه سبز باشم.
من اگر سنگ بودم؛ میشدم دماوند تا استوار و مقتدر باشم.
من اگر خانه بودم؛ میشدم خانه اي کاه گلی در روستا که تشریفاتی از سادگی داشته باشم.
من اگر دست بودم؛ میشدم دست مادر تا چاشنی مهربانی داشته باشم.
 من اگر پا بودم؛

ما جفت‌مان رقاص بودیم. من رقاصِ فوق‌العاده‌اي بودم. اجراهايم در نیویورک و واشنگتن حرف نداشت. میلیون‌ها نفر از سرتاسرِ دنیا هر سال به مراسمِ رقص ِ من و گروهم می‌آمدند تا ما را از نزدیک تماشا کنند. بهترین اجرايم، شايد اجرايِ ايروانِ‌مان بود. یادم است از منتقدین امتیازِ بسیارِ بالايی گرفت و چیزِ دیگری که از آن اجرا به خاطر می‌آورم اين است که آنجا او را دیدم. نه سرِ اجرا. وقتی کنارِ سالن ِ اجرايیِ برايِ تمرین نشسته بودم و لم داده بودم رویِ سک�

یک هفته در جوار امام رضا بودم. از اينجا از خانه از سازم و از همه چیزهاي همیشگی یک هفته دور بودم. آنجا انگار زمان متوقف می شود. گوشه ی حرم می نشستم. همان رواق همیشگی که از کودکی آنجا می رفتیم. همان رواقی که پر از کاشی هاي آبی و زرد است. من بودم و کتاب دعايی. من بودم و کاشی هاي آبی که از نگاه کردنشان سیر نمی شدم. من بودم و خلوتی که نهايت آرامش بود. از امام رضا خیلی چیزها خواستم. اول از همه؛ عشق بود. چون:زندگی بی عشق اگر باشد همان جان کندن استدم به دم جان

من خود جهنم بودم . می خواستم تو را بیاورم پیش خودم تا بهشت باشم.تا توی بهشت باشم . حق من نبود که آتش از پوستم بیرون بجهد . تو لیاقت بهشت بودن را  نداشتی . گمراه بودم  . تو سربراه ترین آدمی بودی که می شناختم . عزیز بودی . منفور بودم .
می خواستم براي یک روز هم که شده جايمان عوض شود . من بیايم توی بهشت تو . تو جهنم باشی . می سوختم هرروز و هرروز و تو شیرین و خنک سايه می انداختی .مبهوت بودم از کار جهان . از بودن هاي متفاوت مان . از سکوتی که بودی ، از هیاهویی که م

درد قدیمی دوباره سراغم امده ،حتی اين درد جدید هم نتوانسته اونو از یادم ببره با وجود اين درد کنار حوص تو حیاط ماه رو دیدم چه مدتی بود ماه رو نديده بودم حدودا یک ماهی میشد شبا که برمیگشتم خانه ماه و ستاره قطبی را میدیدیم چه شد دوباره به ماه نگاه کردم،شايد چون ماهم دیگر کنارم نیست بلی ماه را به تو نشان میدادم که بفهمی ماه واقعی تو هستی.ولی الان نزدیک یه ماه است رفته اي. از ماه بودن فقط روزهاي کمش بوده اي.

#شعر_آخر اين منم تک ستاره‌اي بی نور قصه‌اي از زمانه‌هايِ دور اتفاقی عجیب و بی منظور مرده‌اي آرمیده در دلِ گور روز و شب بار غصه‌ام بر دوش ژنده پوشی غریبه و شبگرد ظاهرا سنگواره‌اي بی درد از درون طرحِ زخمیِ یک مرد شکلی از آنچه که نبايد کرد دوره‌گردی غریب و ماتم‌پوش رشته کوهِ غرور بودم که. قله‌اي بی عبور بودم که. یکه مردی جسور بودم که . عاشقی بی شعور بودم که . آنچه امروز می شوم هم روش من درختی که بی ثمر شده‌ام بارها مالِ یک نفر شده‌ام باره�

توی بدترین شرايط روحی روانی زندگیم بودم ، و چنان دچار تحولات روحی و درونی شده بودم که شوکه بودم ، از طرفی هم نمیدونستم اين حسی که مثل ریسمان به دور روح روان و زندگیم پیچیده و گره ی کوری خورده با احساساتم چیه ، و چه اتفاقی در حال وقوعه. از طرفی هم هرکسی جاي من میبود با توجه به سن هجده سالگیم و علاقه ی شدید قلبیم به بهار ، تصور میکرد که خب اين پسرک دچار عشق و عاشقی شده. راستش خودمم تا حدودی چنين تصوری میکردم ، اما اتفاقاتی که درون مغزم و قوه ی تجز

+امروز رفته بودیم کویر دیگه محمد هم زنگ زده بود که نديده بودم قسمت نشد برا اولین بار صداش رو بشنویم

"سال بد، سال باد، سال شک، سال اشک"، سال اندوهی بی پايان است امسال. اندوه و اندوه و اندوه . هر سال در چنين زمانی حتی در بدترین شرايط روحی  میتونستم همچون درختی که به شکوفه میشینه رسیدن بهار رو در وجود خودم احساس کنم اما امسال گویی که "خبری از بهاران نیست". خیلی ها رفتن و خیلی ها عزیزانشون رو از دست دادن و خیلی ها نگران بیمارانشونن و اونها که بايد نگران و بفکر باشن، آسوده خوابیدن. تا امروز به اينحد مردم رو بی پناه نديده بودم و حال ما، مصداق اين دی�